یک شعر خوب از
محمود شجاعی

نویسنده : محمود شجاعی
تاریخ ارسال : پانزدهم آذر ماه ١٣٩۵


واریاسیون برای زُلف های دن کیشوت

شعر خوب از

زنده یاد محمود شجاعی

 

شب بی گناه

               خسته می ماند

               در حوالی ی ماه

به کلامی که مرا می خوانی

                                  چه سپر کنم

                                              تا لاله ی سیاه

                               تنها بر سینه ی من باشد ؟

به کلامی که مرا می خوانی

                                 می پذیرم

                                می پذیرم که میان دو سنگ بنشینم

                                و با ساقه ی باریک زنبقی

                                                      نفس بکشم

 

در شبِ خسته

                 از بی گناهی

نگاه کن

          زه کمانه ی ماه

                           چه تماشایی ست

 

بازوان بلند

              قد می افرازد

                            در نفسهای خوشبوی

                                                      سپید

 

آن که اخترانی

                  به نام ما

بر فضای شبق نشانه خواهد رفت

                          آمده ست

                          آمده ست

                                     با بازوان بلند

                                     در شبِ خسته از بی گناهی

زه کمانه ی ماه چه تماشایی ست

 

 

چیزی ست که در زبان تو

                                 می چرخد

- شمشمیر فاخری –

می چرخد و گذشته را

                           از ریشه ی دندان ها پس می گیرد

بگذار به تماشا بنشینم – به تماشا ...

                                   نه کلامی و نه اشکی

                                              نه خنده ای

 

بگذار تنها میان دو سنگ بنشینم و

                                          آنک ،

رده ی باکرگان زرد

                         در کفی نطفه های باریک و

                         در کفی دانه های زمرد

میان دو سنگ

                  می پذیرم

                 می پذیرم بنشینم و لال شوم

 

با دست ها و با چشم های گلبرگی

پرواز رها می شود از مچ ها

                                     پرواز سبک

                                     که شانه های مذاب می خواهد ...

به کلامی که مرا خوانده اند

        و مرا کبود کرده اند

                                 ضرب نفس های شب را

                                            تکرار می کنم

 

شبِ شکسته

               از بی گناهی

دایره وار می پیچد

                        می پیچد و باز می پیچد –

با تبسمی طولانی

پرواز سبک

                 از حلقه های فتح می گذرد

و لرزش ساقه ی زنبق

                              به شمار نفس های شب می رسد 

 

 

 

* منبع : شعر دیگر / کتاب دوم / سال 1349 / شش شعر زنده یاد محمود شجاعی در این گزیده منتشر شده است .


      چاپ صفحه


بیان دیدگاه ها

نام و نام خانوادگی : *
ایمیل :
URL :
دیدگاه شما : *
 
کد امنیتی :