شعرهایی از :

فدریکو گارسیا لورکا

برگردان :

بیژن الهی

منظره با دو قبر یک سگ آشوری

به گزارش یدالله رویایی

به نگارش بیژن الهی

برخیز ای یار

شنیدن زوزه ی سگ اشوری را .

سه حوری ی سرطان رقصیدند ،

پسرم .

از کوهستان ، موم قرمز آوردند

و شمد های خشن که خفته بود در آن

سرطان .

اسب ، چشمی در گردن داشت

و ماه چندان در آسمان یخ بود

که کوه ناهیدش را

بایست می درید

و قبور کهن را خفه می ساخت

به خون و خاکستر .

ای یار ، بیدار شو :

کوه ها هنوز دم نمی زند

و گیاهان دلم ، جای دیگری ست .

مهم نیست که لبریز آبهای دریا باشی .

دراز زمانی من ، دوستار کودکی بودم

که پَر کوچکی به روی زبان داشت

و ما صد سال در یک چاقو

زندگی کردیم .

بیدار شو ! خاموش ! گوش کن ! قد بیافراز اندکی !

زوزه

زبان دراز بنفشی ست

که موران ترس را و باده ی تیراژه را به جای می نهد .

به سوی صخره میاید . ریشه یی ندوان !

نزدیک می شود . می نالد . هقهقه در خواب مزن ای یار .

برخیز ای یار

شنیدن زوزه ی سگ آشوری را !

نرگس

به گزارش ا . اسفندیاری

به نگارش بیژن الهی

کودک ،

می روی به رودخانه بیافتی !

                         در ته آب ، گل سرخی هست

                    و در آن گل سرخ ، رود دیگری .

پس ببین این پرنده را ! نگاهی آن جا

به این پرنده ی زرد بیانداز !

                           افتاده چشمهای من

                          به ته آب .

خدای من ! اما

سُر می خورد این کودک !

                   ... و خودم ، به دل گل سرخ .

در آب که گم شد ،

فهمیدم . شرح نمی دهم .